| تبليغات | X |
بيژن الهی
برای پرويز اسلامپور ـ بهار 50
آخر باد را يکی
(مادری انگار) بر سرم
میايستاند: بامی
که وقفه میدهد شيرين
به قاصدکهايی همواره
از گمشدگانی ديگر
به گمشدگانی ديگر.
از افق آغاز کرده را بگو
به کجا رود، به کجا...
ای مبتدای منظر چشم
سدرةالمنتها.
